Actualiteit .Net

“Lopen Denneboom, of wil je het seizoen hier afmaken?”
De Coach zag er vermoeid uit. Nog maar even en dan zou de Derby losbarsten. Zou het net zo zijn als in Rotterdam? Als ze zouden verliezen, zou hij dan het seizoen wel af mogen maken? Hoe moest hij de ploeg klaarstomen voor deze burenruzie?
“Mark! Achter die bal aan!”

De Spits stond voor het raam van zijn kantoortje. Hij keek naar het veld en zag de spelers langzaam over het veld draven. Ze keken naar de grond en af en toe voorzichtig naar de Coach. Op de kalender stond een rode cirkel om het getalletje tweeëntwintig. Wat zou hij graag meespelen. Nog één keer zijn naam horen scanderen door het stadion. Maar het was ijdele hoop, wist ook de Spits. Hij zag de spelers van het veld af lopen, naar de kleedkamers.

In de kleedkamer vertelde de Oude Middenvelder over zijn goal en de Wraak, maar het maakte weinig indruk. Vorig seizoen was de ploeg in eigen huis geklopt en de fans zouden de komende wedstrijd maar één uitkomst accepteren. Winst. De Goffert was al jaren een onneembare vesting voor de bovenbuurman, maar dit jaar was het misgegaan. Ze moesten winnen. Maar toch leek niet iedereen zich dat te beseffen.
“Rutger, Peter, Andrzej, Patrick. Jullie hebben al eens gescoord tegen Vitesse, als jullie fit zijn, sta je in de basis. Het publiek zal het niet vergeten zijn. Het duurt nog even, maar ik wil dat iedereen die speelt zich voor honderd procent inzet. Je kunt het je niet veroorloven om de kantjes er vanaf te lopen, want dan is het afgelopen. Nu douchen en morgen weer op tijd op de training zijn!”

“Gaat dat zo gemakkelijk, Coach?”
Het werd stil in de kleedkamer. Alle ogen waren gericht op de man in de deur. De Oude Middenvelder herkende hem. Het was de Spits.
“Er is meer nodig om de Derby te winnen dan het opstellen van een paar jongens die toevallig eens gescoord hebben. Heb je ze oude wedstrijden laten zien, Coach? Heb je ze verteld hoe belangrijk deze wedstrijd is voor de supporters? En heb je ze verteld dat deze wedstrijd niet verloren mag worden?”
“We hebben de tijd.”
“Als je dat nu zegt, heb je niet begrepen waar het deze wedstrijd om gaat. Supporters hebben niet de tijd. Op tweeëntwintig augustus duurt het nog maar twee maanden, op tweeëntwintig september nog maar één, op vijftien oktober nog maar een week en op eenentwintig oktober nog maar een dag. Op drieëntwintig oktober is het voorbij. Als er dan niet gewonnen is, is het seizoen verpest. Dan is het afgelopen met de mooie praatjes. Een verliespartij tegen Ajax uit is goed te praten, een verliespartij tegen Vitesse thuis is zelfmoord.”

De spelers waren stil. Ze luisterden naar de woorden van de Spits, in de ogen van sommigen was hij de Held. Ze keken naar de vluchtig rondschietende ogen van de Coach en de parels zweet op zijn voorhoofd.
“Als jij het zo goed weet, vertel me dan eens, hoe moeten we ons voorbereiden?”
De Spits sloot de deur en ging in het midden van de kleedkamer staan.
“Tweeëntwintig oktober is de dag waar het om draait. Vanaf vandaag denken jullie alleen nog maar aan die dag. Elke ochtend, wanneer je de voorbije dag wegstreept op je kalender, realiseer je je dat er nog een dag minder te gaan is. Elke dag en elke training staat in het teken van de Derby. Zorg dat je maar één ding wil; de 4 - 1 overwinning uit 2000 doen vergeten. Gebruik de energie van de supporters om de wedstrijd naar je hand te zetten en geniet van de vreugde na de wedstrijd. Zo vaak is de Derby de wedstrijd geweest waarin NEC eindelijk begon te voetballen. Laat dat ook dit jaar gebeuren! Overtuig Nijmegen van jullie kwaliteiten. De naam Hristov zal nooit meer vergeten worden, na zijn hattrick. Wie is de volgende? Jij, Brett? Of jij misschien, Christopher? Zorg dat je niets liever wilt dan scoren en winnen!”

Het was muisstil in de kleedkamer. De Oude Middenvelder probeerde te applaudiseren, maar niemand klapte mee. Tenslotte stond de Coach op.
“Okee jongens, naar de douche! Jullie beginnen te stinken!”
De spelers liepen met een grote boog om de Spits heen, die nog steeds midden in de kleedkamer stond. Niemand durfe hem aan te kijken, behalve de Oude Middenvelder, die de Spits een stevige tik op de schouders gaf. De Spits liep naar de deur en voelde een hand op zijn schouder. Het was de Zweed. In zijn handen had hij een shirt.
“Dit was jouw nummer, toch?”
De Spits keek naar het shirt. Het was inderdaad zijn nummer. Wat zou hij graag dat nummer nog éénmaal op zijn rug hebben staan. Nog éénmaal de Derby spelen. Nog éénmaal de Goffert op zijn kop zetten.
“Ja, dit was mijn nummer. Het brengt geluk.”