Actualiteit .Net

Ja, ik had het bij het verkeerde eind. Dat wil ik graag toegeven. De verwachtingen voor het seizoen waren redelijk, in mijn ogen vertrokken er geen belangrijke spelers, buiten eventueel Leiwakabessy waar een capabele vervanger voor gevonden werd en de aankopen waren in mijn ogen helemaal niet zo slecht. Stuk voor stuk talenten die bij andere clubs redelijk gepresteerd hebben, met als uitzondering eventueel Kivuvu.

Het blijkt echter niet zo goed gelopen te zijn als ik had verwacht. Sterker nog, de laatste paar wedstrijden vielen vies tegen. Tegen Willem II, Excelsior en Sparta mag je negen punten verwachten en die verwachtingen moeten plaats maken voor keiharde feiten en één schamel punt. Mijn vertrouwen in Been en in deze spelersgroep blijkt onterecht te zijn geweest. En daar moet je ook mee naar buiten durven treden, al zal Marco van Basten het niet met me eens zijn.

Maar ik blijf NEC-supporter en na afgelopen zaterdag met de enige goede wissel van de avond (Jupiler erin, Dommelsch eruit) in mijn hand flink genuild te hebben over de situatie, zal er zondag toch weer gevoetbald moeten worden. Ik hoop oprecht dat Been leest wat ik hier schrijf, want in tegenstelling tot de andere 12.500 hoofdcoaches in Nijmegen heb ik het natuurlijk wél bij het rechte eind.

Natuurlijk heeft NEC een goede spits nodig. Elke club heeft een goede spits nodig, laat dat duidelijk zijn. Ik ben alleen niet van mening dat daar de kern van het probleem ligt. Elke wedstrijd zie je opnieuw dat NEC tekort komt op het middenveld. Niet centraal in de spits. Het is namelijk helemaal niet zo dat NEC kans na kans mist. Het probleem van NEC ligt in de opbouw en de controle over het middenveld. Brett Holman schakelt de hele wedstrijd uitstekend om, daar ligt het probleem niet, hij staat alleen niet op de juiste positie opgesteld.

Mijn vraag aan Mario Been is dan ook: Waarom ga je niet uit van de kwaliteiten van je spelers, maar houd je zo krampachtig vast aan een systeem dat de ploeg niet ligt? Edgar Barreto, Ferne Snoyl en Saïd Boutahar zijn geen controlerende middenvelders. Dominique Kivuvu en Mark Otten zijn nog te licht om die rol op zich te nemen. De enige manier om dus grip op je tegenstander te krijgen is het middenveld te versterken. In de aanval kom je echt geen mannen tekort als je met een man minder gaat spelen. Sterker nog, ik denk dat je meer gebruik zult kunnen maken van de aanvallende capaciteiten van Niedzielan en Denneboom als je ze beide als centrale spitsen positioneert. Dan heb je Snoyl en Boutahar voor de linkshalf positie, Barreto en Kivuvu voor de rechtshalfpositie en Otten en Pothuizen centraal in de punt naar achter. Centraal in de punt naar voren kun je dan veel meer gebruik maken van de aanvallende kwaliteiten van Holman en Eagles. Dat Holman een steekpass in de benen heeft, weten we en dat Eagles z’n man voorbij kan, weten we ook. Je hebt er alleen weinig aan als ze moeten spelen op een positie die ze niet ligt.

Voor Lok was het een prachtige gewaarwording, toen hij zijn beloften aan de kant schoof en 4-4-2 ging spelen. De verdediging ging constanter en zekerder spelen en de aanvallers werden beter bereikt. Het voetbal werd dominanter en andere ploegen hadden moeite het spel te maken. Met Johan Neeskens hebben we nota bene Europees voetbal bereikt met een viermansmiddenveld. En ga me nu niet wijsmaken dat die selectie kwalitatief zo goed in elkaar stak. Met een beetje geluk en wat sterk keeperswerk kom je al een heel eind. Zelfs van Gaal kiest voor een 4-4-2 opstelling en AZ speelt zeer attractief en goed voetbal. Alles kan!

NEC is nu niet meer in de luxepositie dat ploegen zich aan ons moeten aanpassen. NEC moet hard knokken voor de punten en als ik heel eerlijk ben, zie ik op dit moment liever ouderwets, maar degelijk knokvoetbal dan mislukte hakjes, driehoekjes en balverlies rond de eigen zestien. Mario, maak nu niet dezelfde fout als van Basten en geef gewoon je fout toe, als zelfs ik kan toegeven dat ik geen gelijk heb, moet jij dat ook kunnen. Het Nijmeegse publiek zal je snel genoeg weer vergeven als er weer punten gepakt gaan worden. En dan, dat beloof ik je, gaan wij er weer met z’n allen achter staan om jullie ook door de moeilijkere wedstrijden heen te slepen!

“Lopen Denneboom, of wil je het seizoen hier afmaken?”
De Coach zag er vermoeid uit. Nog maar even en dan zou de Derby losbarsten. Zou het net zo zijn als in Rotterdam? Als ze zouden verliezen, zou hij dan het seizoen wel af mogen maken? Hoe moest hij de ploeg klaarstomen voor deze burenruzie?
“Mark! Achter die bal aan!”

De Spits stond voor het raam van zijn kantoortje. Hij keek naar het veld en zag de spelers langzaam over het veld draven. Ze keken naar de grond en af en toe voorzichtig naar de Coach. Op de kalender stond een rode cirkel om het getalletje tweeëntwintig. Wat zou hij graag meespelen. Nog één keer zijn naam horen scanderen door het stadion. Maar het was ijdele hoop, wist ook de Spits. Hij zag de spelers van het veld af lopen, naar de kleedkamers.

In de kleedkamer vertelde de Oude Middenvelder over zijn goal en de Wraak, maar het maakte weinig indruk. Vorig seizoen was de ploeg in eigen huis geklopt en de fans zouden de komende wedstrijd maar één uitkomst accepteren. Winst. De Goffert was al jaren een onneembare vesting voor de bovenbuurman, maar dit jaar was het misgegaan. Ze moesten winnen. Maar toch leek niet iedereen zich dat te beseffen.
“Rutger, Peter, Andrzej, Patrick. Jullie hebben al eens gescoord tegen Vitesse, als jullie fit zijn, sta je in de basis. Het publiek zal het niet vergeten zijn. Het duurt nog even, maar ik wil dat iedereen die speelt zich voor honderd procent inzet. Je kunt het je niet veroorloven om de kantjes er vanaf te lopen, want dan is het afgelopen. Nu douchen en morgen weer op tijd op de training zijn!”

“Gaat dat zo gemakkelijk, Coach?”
Het werd stil in de kleedkamer. Alle ogen waren gericht op de man in de deur. De Oude Middenvelder herkende hem. Het was de Spits.
“Er is meer nodig om de Derby te winnen dan het opstellen van een paar jongens die toevallig eens gescoord hebben. Heb je ze oude wedstrijden laten zien, Coach? Heb je ze verteld hoe belangrijk deze wedstrijd is voor de supporters? En heb je ze verteld dat deze wedstrijd niet verloren mag worden?”
“We hebben de tijd.”
“Als je dat nu zegt, heb je niet begrepen waar het deze wedstrijd om gaat. Supporters hebben niet de tijd. Op tweeëntwintig augustus duurt het nog maar twee maanden, op tweeëntwintig september nog maar één, op vijftien oktober nog maar een week en op eenentwintig oktober nog maar een dag. Op drieëntwintig oktober is het voorbij. Als er dan niet gewonnen is, is het seizoen verpest. Dan is het afgelopen met de mooie praatjes. Een verliespartij tegen Ajax uit is goed te praten, een verliespartij tegen Vitesse thuis is zelfmoord.”

De spelers waren stil. Ze luisterden naar de woorden van de Spits, in de ogen van sommigen was hij de Held. Ze keken naar de vluchtig rondschietende ogen van de Coach en de parels zweet op zijn voorhoofd.
“Als jij het zo goed weet, vertel me dan eens, hoe moeten we ons voorbereiden?”
De Spits sloot de deur en ging in het midden van de kleedkamer staan.
“Tweeëntwintig oktober is de dag waar het om draait. Vanaf vandaag denken jullie alleen nog maar aan die dag. Elke ochtend, wanneer je de voorbije dag wegstreept op je kalender, realiseer je je dat er nog een dag minder te gaan is. Elke dag en elke training staat in het teken van de Derby. Zorg dat je maar één ding wil; de 4 - 1 overwinning uit 2000 doen vergeten. Gebruik de energie van de supporters om de wedstrijd naar je hand te zetten en geniet van de vreugde na de wedstrijd. Zo vaak is de Derby de wedstrijd geweest waarin NEC eindelijk begon te voetballen. Laat dat ook dit jaar gebeuren! Overtuig Nijmegen van jullie kwaliteiten. De naam Hristov zal nooit meer vergeten worden, na zijn hattrick. Wie is de volgende? Jij, Brett? Of jij misschien, Christopher? Zorg dat je niets liever wilt dan scoren en winnen!”

Het was muisstil in de kleedkamer. De Oude Middenvelder probeerde te applaudiseren, maar niemand klapte mee. Tenslotte stond de Coach op.
“Okee jongens, naar de douche! Jullie beginnen te stinken!”
De spelers liepen met een grote boog om de Spits heen, die nog steeds midden in de kleedkamer stond. Niemand durfe hem aan te kijken, behalve de Oude Middenvelder, die de Spits een stevige tik op de schouders gaf. De Spits liep naar de deur en voelde een hand op zijn schouder. Het was de Zweed. In zijn handen had hij een shirt.
“Dit was jouw nummer, toch?”
De Spits keek naar het shirt. Het was inderdaad zijn nummer. Wat zou hij graag dat nummer nog éénmaal op zijn rug hebben staan. Nog éénmaal de Derby spelen. Nog éénmaal de Goffert op zijn kop zetten.
“Ja, dit was mijn nummer. Het brengt geluk.”

Onderstaande brief vond bondscoach Marco van Basten vanochtend in zijn brievenbus:

Beste Marco,

Allereerst wil ik je graag bedanken. Het selectiebeleid is de afgelopen jaren nog nooit zo goed geweest als onder jouw bewind. Natúúrlijk horen idioten als van Nistelrooij, Davids en Seedorf niet in Oranje thuis. En van Bommel is al helemáál een lachertje! Ik kan het alleen maar toejuichen dat grandioze spelers als Timmer, Jaliens, Heitinga, Mathijsen, Landzaat en Vennegoor geselecteerd worden, al vraag ik me oprecht af waar Maduro is gebleven.

Vervolgens wil ik je feliciteren. In mijn jaren in het voetbal heb ik lange tijd niet meer zulk een tactisch genie langs zien komen in het voetbal. Sneijder als controlerende middenvelder en spelverdeler? Ik had er nooit op kunnen komen! Edgar Davids kan dat toch helemaal niet? Ik vraag me oprecht af wat Nederland nu te zeuren heeft. En natuurlijk moet van Nistelrooij niet zulke kritiek hebben. Het kan toch niet zo zijn dat als je topscoorder bent van de Premier League of bij Real Madrid speelt, je ook nog aanvoer vanaf de vleugels nodig hebt? Als je zo goed bent, maak je zelfs doelpunten zonder bal!

Niets dan lof over het selectiebeleid en de tactieken, ik zou het nooit beter kunnen! Ga zo door, dan redden jullie het wel!

Met vriendelijke groet,

Joachim Löw
Bondscoach “Die Mannschaft”