Actualiteit .Net

Het probleem van slepende, belangrijke politieke kwesties is dat ze, mede door het gegeven dat deze kwesties vaak overmatige publieke aandacht krijgen, op een gegeven moment gaan vervelen. Het publiek wordt minder en minder geïnteresseerd in bepaalde onderwerpen, wanneer politici en andere publieke of vertegenwoordigende figuren in herhaling beginnen te vallen en het oorspronkelijke onderwerp uit het oog beginnen te verliezen. Zo ook als het gaat om het debat over immigratie, integratie en segregatie. Nederland is integratie-moe. Daarmee zijn de debatten echter nog niet afgesloten.

In Nederland zul je altijd een bepaalde groep overwegend xenofobische mensen houden, die moeite hebben met het feit dat immigranten een ander taaltje of kleurtje hebben en eventueel iets anders geloven. Niet iets om je bij neer te leggen, wat mij betreft, maar wel een zeker gegeven dat je nooit helemaal kunt terugdringen. Het publieke debat is sinds de periode rond de aanslagen op de torens van het World Trade Center en de moord op Pim Fortuyn en Theo van Gogh steeds meer verschoven naar een debat over de Islam, over extremisme en over internationale zowel als nationale segregatie tussen de Westerse wereld en de Islamitische gebieden. Die verschuiving van het nationale en internationale debat heeft wat mij betreft weinig te maken met integratie en veel meer met terrorismedreiging en onderlinge verhoudingen tussen landen. De ware discussie over integratie hoort op een geheel ander vlak plaats te vinden.

Waar het om gaat zijn de causale relaties tussen de mate van integratie, de mate van opleiding, de werkgelegenheid (en daarmee samenhangend de werkeloosheid) en criminaliteitscijfers binnen de groepen allochtone Nederlanders en eventueel ook de groepen autochtone Nederlanders. Een belangrijke factor is en blijft de taalbeheersing van deze mensen. Het krijgen van een baan in een bepaald land wordt nu eenmaal moeilijker als je de taal niet spreekt. Dat zal niet voor elke branche gelden, over het algemeen kun je die regel echter wel stellen. De problemen die dit fenomeen met zich meebrengt, zijn duidelijk. Mensen die geen (fatsoenlijke) baan kunnen krijgen, zullen afgeven op de maatschappij en zijn vatbaarder voor criminaliteit. Zeker als deze mensen ook een lagere mate van opleiding hebben. Daarnaast brengt het een zekere mate van fysieke segregatie met zich mee, door de lagere levensstandaard. Inmenging in de samenleving wordt zo steeds moeilijker.

Wat mij betreft ligt de oplossing ook niet zozeer in simpel voorgestelde integratiemodellen, met integratietoetsen en het inlezen in Nederland. Er zijn efficiëntere integratiemodellen te bedenken die buiten uiterst effectief te zijn ook weinig tot niets hoeven te kosten. Het lastigste is misschien nog de toepassing.

Eén manier om de taal te leren en ook te begrijpen hoe de Nederlandse maatschappij en cultuur in elkaar steken is onderwijs. Jonge Nederlanders, autochtoon of allochtoon, worden verplicht naar school te gaan, dus via het huidige onderwijssysteem kan een hoop bereikt worden. Zowel autochtone als allochtone jongeren moeten zich een behoorlijke hoeveelheid Nederlandse geschiedenis, taalbeheersing en maatschappijleer eigen maken. En laten dat nu de voornaamste punten van integratie zijn, volgens onze regering. Over de jongeren hoef je je in dat opzicht ook minder zorgen te maken. Ze krijgen een hoop waarden en normen mee op school en hoewel het zeer zeker normaal is je op de middelbare school een klein beetje te misdragen, zal het gedrag van deze jongeren overwegend goed zijn. Er worden op de middelbare school eerlijke kansen geboden, iedereen maakt een goede kans zich te profileren op elk mogelijk niveau en zodoende kansen te pakken en eventueel te creëren. Natuurlijk brengt onderwijs en de onderwijscultuur bepaalde problemen met zich mee, maar daar hebben we het een andere keer wel over.

Grotere problemen spelen zich af waar mensen niet (meer) op school zitten en toch (met name) een taalachterstand hebben. Natuurlijk kun je ze terugsturen naar school, naar de bekende inburgeringscursus. Ik vraag me echter af hoe effectief dat is. Wat wel effectief is gebleken is het bieden van voldoende werkgelegenheid. Mensen worden bij veel beroepen gedwongen zich de taal eigen te maken, omdat ze het anders niet redden. Al doende leert men de taal beter te beheersen. Daar zie ik kansen en mogelijkheden. Er komt brood op de plank, er wordt gewerkt aan de integratie en dat verkleint het gat tussen allochtoon en autochtoon ook aanzienlijk. Ik suggereer niet dat Nederland aan positieve discriminatie moet doen. Allochtoon en autochtoon behoren even veel kans te hebben op een baan. In de praktijk zal dat echter wél neer moeten komen op het stimuleren van het zoeken naar werk. Om werkeloosheid onder Nederlanders terug te dringen, zal een deel van de Nederlandse bevolking ook een duwtje in de rug nodig hebben.

Nu Nederland integratie-moe is, zullen er knopen doorgehakt moeten worden. Handreiking en tegelijkertijd het afdwingen van participatie in de genoemde basisonderdelen van integratie (onderwijs en arbeid) kunnen ruimte bieden om de kloof tussen allochtoon en autochtoon te verkleinen en zodoende de moeilijke onderlinge sfeer te verbeteren. Het is nu zaak om zo snel mogelijk tot een oplossing te komen en daar dan ook van te leren.

Hoe blij was ik, toen ik hoorde dat Alexander Pechtold zich beschikbaar stelde als kandidaat-lijsttrekker voor D’66. Niet omdat ik hem zo’n geschikte lijsttrekker vind van een partij als D’66, maar omdat ik vond dat de heer Pechtold niet de juiste portefeuille toebedeeld heeft gekregen. Bestuurlijke vernieuwing en Koninkrijksrelaties? Nee, dat lijkt me niets. Sowieso lijkt me iemand die zich inzet voor democratisering niet de juiste man op die positie, daarnaast zie ik hem liever een portefeuille als Onderwijs in handen nemen. Ook wat betreft integratie zijn zijn standpunten allerminst verkeerd.

Na zijn ontslag als minister van Bestuurlijke vernieuwing en Koninkrijksrelaties werd hij dan tóch gekozen als lijsttrekker voor D’66. Persoonlijk weet ik niet zeker of ik daar blij mee moet zijn. Hoewel D’66 door hun standpunten over democratie nooit écht mijn partij zou worden, ligt de partij op veel vlakken toch zeker wel in mijn straatje. Hoewel ik Lousewies van der Laan een matig debater vind en weinig uitstraling vind hebben, moet ik zeggen dat ze het als fractievoorzitter van D’66 niet eens zo slecht heeft gedaan.

Binnen D’66 lopen toch veel goede politici rond. Politici met verstand van zaken, die rationeel kunnen denken en staan voor hun principes. Daar houd ik van. Neem bijvoorbeeld Sophie in ’t Veld, lid van de fractie van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa in het Europees Parlement. Wat mij betreft een belangrijk gezicht in sociaal-liberaal Europa. Iemand met verschrikkelijk veel kijk op het hoe en waarom in Europa. Iemand die gemotiveerd, nee, zelfs gepassioneerd is over politiek en dan met name Europa. Dat soort mensen heeft D’66 nodig!

Boris van der Ham is een andere naam die mij te binnen schiet. Een vriendelijke man met een goede uitstraling die wat mij betreft goed voor zijn eigen mening opkomt. Niet mijn absolute favoriet in de Tweede Kamer, maar ook voor hem geldt simpelweg dat hij die democratisering achter zich moet laten. Hij is een uitstekend politicus, dat heeft hij wat mij betreft wel bewezen. Ik ben het alleen niet altijd helemaal met hem eens. Maar dat zou ook een unicum zijn.

Ik plaats dit artikeltje onder Nieuws en dat doe ik niet voor niets. Lousewies van der Laan, Ursie Lambrechts en Boris Dittrich hebben besloten de Tweede Kamer na 22 november te verlaten. Wat mij betreft een goede zet. Niet omdat ik vind dat de drie geen belangrijke mensen waren voor D’66, maar omdat ze hiermee eigenlijk vertrouwen uitspreken in Alexander Pechtold. Ze geven hem de ruimte de partij te leiden en ik hoop oprecht dat hij het waar kan maken. Ik vind D’66 nog één van de weinige mooie partijen, hoewel ze erg vaak als zondebok hebben gefungeerd.

Omdat het augustus is en ik al zo lang verbetering proclameer, heb ik besloten weer de pen, of liever gezegd, het toetsenbord, ter hand te nemen en eens te vertellen hoe de komende tijd eruit gaat zien, maar ook vooral wat ik de afgelopen tijd gemist heb.

Het was een tijd die in het geheel niet onbewogen was. Het kabinet is gevallen en heeft zich op wonderbaarlijk lelijke wijze weer weten te herstellen; bondscoach Marco van Basten gaf zichzelf een zeven na de complete wanvertoning op het WK in ons buurland; Ayaan Hirsi Ali legde de ware aard van een aantal mensen bij de VVD bloot; we hebben bijna allemaal de dag van het beest overleefd; Foppe de Haan laat zien wél te weten hoe het moet; het Offshore Windpark is eindelijk een feit; de Nijmeegse Vierdaagse is de Nijmeegse Dag geworden; Mark Rutte is gekozen tot de nieuwe frontman van de VVD; we zijn eindelijk van Silvio Berlusconi af en eigenlijk is dat maar een fractie van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden.

Op een aantal zaken wil ik later nog wel terug gaan komen. Het WK is natuurlijk de allerbelangrijkste issue, maar de val van het kabinet, de kwestie Hirsi Ali en de Nijmeegse Vierdaagse wil ik ook de revue gaan laten passeren in de komende weken. Ongetwijfeld gaan zich ook nog andere ontwikkelingen voordoen, die ik met veel plezier ga verwerken tot een korte of lange editorial.

Actualiteit .Net gaat er ook iets anders uit zien. Niet alleen zal het hier gaan over mijn visie op de hedendaagse politiek en maatschappelijke situatie, ook zal ik proberen hier nieuws te plaatsen zogauw ik interessant of opvallend nieuws tegenkom. Ik zal bovendien proberen in te gaan op mijn muzikale ervaringen. Onderwerpen genoeg dus!

Ik hoop natuurlijk dat ik de tijd weet te vinden om nu wel regelmatig grote en kleine stukken te schrijven en ik hoop ook dat u de weg naar mijn weblog goed weet te vinden.