Actualiteit .Net

Een land waarin mensen als Piet Heijn Donner gekozen worden als politicus van het jaar, daar is het slecht mee gesteld. Dat hij de complete VVD-fractie achter zich liet, is natuurlijk wél weer reden om er wat op te drinken, maar het betekent nog niet dat ons land door capabele mensen wordt bestuurd. Als de strijd gaat tussen Donner, Zalm en Verdonk, begin ik me toch een beetje te ergeren aan de keuzes die mijn mede-Nederlanders en ik samen hebben gemaakt.

Waar ik vorige week fel reageerde op de opmerking “het wordt tijd dat deze regering vervangen wordt”, begin ik nu toch een beetje te twijfelen. Of ja, mijn standpunt is natuurlijk heel duidelijk, het is totaal onwenselijk dat een politicus of, erger nog, een heel kabinet aftreedt of “valt”. Het zou de derde keer op rij zijn en daarmee schep je wel verwachtingen voor het volk. Als wij vinden dat er iets mis is, treedt blijkbaar iedereen in Den Haag af, dus de volgende keer eisen we dat toch ook gewoon weer? Die trend moet zich niet doorzetten en daarom is het goed dat dit kabinet gewoon blijft staan waar het staat.

We leven in een vertegenwoordigende democratie, wat dus betekent dat een kabinet voor bepaalde tijd (4 jaar) zijn mandaat kent. Dat belang moet niet onderschat worden. Als wij ons hier laten leiden door populisten als Wilders en de Vries, ga je er namelijk alleen maar op achteruit.

Een lesje democratie. In Nederland kennen wij een meerpartijenstelsel dat als doel heeft het volk te vertegenwoordigen in het maken van beleid en wetten. Het mandaat geldt in ons geval gedurende 4 jaar. Dat stelsel is belangrijk in onze brede samenleving. Nederland kent een vrij hoge steun voor de linkse partijen, in vergelijking tot andere landen. Ook kennen we een hoog gehalte rechtse steun, wat dus betekent dat je eigenlijk nooit het één of het ander kunt hebben.

Al deze partijen hebben hun issues. Zo heeft Groenlinks het milieu om zich druk om te maken, de SP het sociaal beleid, de D’66 onderwijs, de VVD voornamelijk economische issues en de LPF maakt zich erg druk om immigratiebeleid. Samen vormen deze en andere partijen dus een grote groep mensen die zich eigenlijk met alle issues bezig houdt. Deze groep is naar ratio gevormd aan de steun van het volk. Ze houden elkaar ook scherp op deze issues en in het onderling overleg (het poldermodel) vormen zij een compromis over een bepaald voorstel.

Terug naar dit kabinet. Het probleem met dit kabinet is eigenlijk dat het te arrogant is. Het pretendeert het algemeen belang te dienen, het pretendeert objectief te zijn, terwijl dat eigenlijk helemaal niet mogelijk is in Nederland. Elke partij is subjectief en richt zich vooral op z’n eigen doelen. Dat moet je erkennen, je moet enigszins respect tonen voor andermans mening, anders ben je simpelweg geen democratische partij en hoor je niet in een stelsel als dit thuis.

Aftreden, dus? Dat lijkt me niet. Wij, het Nederlandse volk, hebben ons vertrouwen uitgesproken in een regering. Dat de VVD en de PvdA tot grootste partijen werden verkozen is daarbij eigenlijk irrelevant, aangezien daaruit alleen maar af te leiden valt dat de regering één van twee partijen gaat bevatten. Niet dat het per definitie gaat bestaan uit die twee partijen. Dat ik liever een regering had gezien die ook de PvdA bevat, is een ander verhaal. Wel wil ik voorstellen een keer een échte verkiezing politicus van het jaar te houden en daarin alle leden van het Kabinet te betrekken.

Een positief puntje vandaag is dat Huntelaar z’n keuze heeft gemaakt. Minder is dat hij niet naar mijn clubje, maar naar Ajax vertrekt, maar goed. In ieder geval zijn we nu eindelijk van het gezeik af. Bill Gates is persoon van het jaar, volgens Time, wat me weer gerust stelt. In ieder geval is er voor mij dus ook nog een kansje.

En tot slot, rijd voorzichtig, voor je het weet, ligt er een eland op je motorkap

Na een zeer lange treinreis, waar ik zo op terugkom, kwam ik vandaag thuis en heb ik de laatste hand gelegd aan het nieuwe weblog actualiteit.net. Ofwel, het weblog dat je op dit moment voor je neus hebt. Ik wilde het nu echt online hebben, al weken schreef ik in mijn hoofd de artikeltjes op het moment dat ik het laatste nieuws op TV zag of las op mijn vaste nieuwssite. Ik ben erop gebrand om snel aan het schrijven te gaan en hierbij dus mijn eerste verhaaltje.

Dit is niet zozeer écht een persoonlijk weblog, het is een weblog waarin ik vooral mijn visie op het nieuws van de afgelopen dagen voorbij laat komen. Ik wil de lezer aan het denken zetten over zaken die in Den Haag gebeuren, maar ook gewoon over alledaagse zaken en de dingen die je in de krant leest. Of je het interessant vindt, zul je zelf moeten bepalen, in ieder geval kun je altijd op mijn uitlatingen reageren en meedoen aan de discussie op ons forum. Maar natuurlijk zal ik hier ook wel eens wat persoonlijke verhaaltjes plaatsen, het blijft toch míjn log

Over dat forum, we zijn daar de afgelopen week mee begonnen en het loopt niet bepaald storm. 3 Leden, waarvan ik er ééntje niet ken, de andere twee bestaan uit mij en een zogenaamde collega van me. Misschien is dat ook wel logisch. Mensen zijn gewoon niet geïnteresseerd in een discussie. En al helemaal niet als het over politiek gaat. Maar het kán toch niet zo zijn dat het forum gaat floppen? We hebben zoveel tijd gestoken in de promotie en het ontwerp, dat het voor ons een heilig concept aan het worden is.

Ik heb e-mail terug gehad van Jan Marijnissen (SP), Boris van der Ham (SP) en Eske van Egerschot (VVD). Zij zien allemaal wel wat in ons concept, maar ik weet het eventjes niet meer. Als zij het leuk vinden, waarom vinden anderen het dan niet leuk om met ons mee te discussiëren? We hebben het echt aan veel mensen verteld. Misschien was het wel een politiek antwoord, misschien wel net zo politiek als wanneer je iemand vertelt dat hij of zij een “leuke baby” heeft gekregen (degenen die deze niet begrijpen, missen echt wat). Ik zal er wel niet achter komen. In ieder geval geloven wij wel in ons concept en zullen we alles op alles zetten om de discussie meer en meer aan te wakkeren. Ik heb vandaag in de trein in ieder geval leuk discussies gehoord tussen een aantal studenten uit Delft, dus de interesse zal er toch wel zijn.

De trein, ja, daar zou ik nog op terugkomen. Het was vandaag Sinterklaas vieren bij oma voor mij, dus ik was al in de buurt van Den Bosch, dat scheelt toch weer een half uurtje treinen. Daar aangekomen schiet de trein voor mijn neus de hoek om, hij zal geweten hebben dat ik eraan kwam. Mijn gedachten over het halve uurtje dat ik zojuist was opgeschoten werden ruw verstoord en ik nam plaats op een niet bezet bankje, met mijn sinterklaaskadootjes, een grote tas en een rugzak. Na een half uur kwam de trein naar Roosendaal en ik stapte in. Hij was wat vertraagd, dus het was haasten op Tilburg om de trein naar Den Haag te halen. In die bewuste trein kon ik een heerlijke politiek gesprek volgen tussen vier of vijf Delftsche studenten, nadat zij, net als ik, vernomen hadden dat de trein bij Lage Zwaluwe enige tijd stil zou staan vanwege een verdacht pakketje op Rotterdam Lombardijen.

Een interessant gesprek, zoals ik al zei. Het blonde meisje vond het maar wát goed dat Den Haag samen met George Bush de discussie over terrorisme “hot” hielden, want mensen moesten zich goed bewust zijn van de dreiging. Eén van de jongens was het daar absoluut niet mee eens, hij vond het verschrikkelijk dat mensen zo onterecht bang gehouden werden. En terecht, in mijn ogen. Het is toch ook verschrikkelijk, als je in de trein terug naar Delft zit, dat je (achteraf onterecht, verklap ik vast) wordt opgeschrikt door een bericht over een “verdacht pakketje”, waarvan je bij voorbaat weet dat het ergste dat je gaat vinden een zojuist gebruikte roze dildo is?

Nee, dat is te klein gedacht van mij. Want wat is dat uurtje extra voor mij nou, als er levens op het spel staan? Dat uurtje is 22,50, mijn uurloon, big deal, zou ik zo zeggen. En natuurlijk moeten we voorzichtig zijn in een tijd waarin terrorisme de wereld elke dag nog bezig houdt. Maar we moeten ook uitkijken dat we niet doorschieten in die voorzichtigheid. De kans dat je door een terroristische aanslag lichamelijk geraakt wordt, is nog steeds kleiner dan de kans dat je bijvoorbeeld overlijdt aan de gevolgen van een aardbeving. En die dreiging zie ik momenteel ook niet echt als evident.

Dat hebben we natuurlijk ook een beetje te danken aan de oorlog tegen het terrorisme. Tenminste, dat zou je denken, maar ik weet het zo net nog niet. Als ik (van huis uit?) redelijk extremistisch zou zijn in mijn Islamitische denkbeelden en ik zou de president van Amerika zien verkondigen dat hij oorlog gaat voeren tegen de mensen die opkomen voor jóuw idealen, spring je dan zelf niet ook veel liever in je met dynamiet gevoerde lederhosen om vervolgens gebruik te maken van hun volledige functionaliteit?

Ja, dát zijn nog eens discussies als je in de trein zit. Zeker als er tegenover je een jongen met een IQ rond het vriespunt met z’n telefoon op “speaker” zit te bellen met een vriendin en steeds zit te zeggen “jij en ik zijn ervoor gemaakt om elkaar te stangen, weet je”, om vervolgens z’n échte vriendin steeds te horen “jij hebt echt veel te veel van die beltegoed, weet je”. Het ergste was, dit waren autochtone Nederlanders. Van autochtone Nederlanders verwacht ik toch een fatsoenlijke beheersing van de Nederlandse taal, zeker als het het soort volk is dat ervoor heeft gezorgd dat de discussie over inburgeringscursussen ooit is opgelaaid.

Nee, dat luister ik liever naar een goede discussie over internationaal terrorisme. Maar helaas, het gesprek was inmiddels al beëindigd en het ging nu weer over Ipods en andersoortige “gadgets”. Jammer. In Dordrecht mocht ik uiteindelijk uitstappen om 20 minuten te wachten op een trein die wél door Rotterdam mocht reizen. Tot mijn grote vreugd zaten mijn goede studentenvrienden weer in dezelfde coupé en ondanks het feit dat ik eigenlijk mijn studieboeken erbij wilde pakken, ben ik uitgebreid gaan luisteren, terwijl ik tot drie keer toe op mijn kop geslagen werd door een alleraardigst vrouwtje, dat moeite had met opstaan. Prima dat het gebeurt en je je excuses ervoor aanbiedt, maar om het vervolgens nog twee keer te laten gebeuren, vind ik dan weer getuigen van een laag improviseringsvermogen. Goed goed, niet te hard, Japie, ze was al grijs.

Nee, de discussie ging nu over toekomstperspectieven bij het kiezen van je studie. Het meisje had toch weer een standpunt dat ik inmiddels wel van haar verwachtte. Ze vond dat je je keuze niet van het geld af moest laten hangen. Nee, vond ze, je moet iets kiezen dat je léuk vindt, niet waar je geld mee kunt verdienen of waar je een baan mee kunt vinden. En dat is natuurlijk een heel leuk standpunt, maar als je dan klaar bent met je studie culturele antropologie of psychologie, wat moet je dan? HBO-werk gaan doen, omdat er in de WO-sector niets te vinden is? Ik denk dat je daar spijt van krijgt, zeker als je graag een academische opleiding doet en daar bewust voor kiest.

Ik zal eerlijk zijn, bij de keuze mijn studie heb ik geen moment nagedacht over de baankansen. Ik zag hem langskomen en dacht “hey, dat is wat voor mij”! En dat blijkt het ook te zijn. Dan doet het mij natuurlijk veel plezier dat de baankansen en het salaris erg goed blijken te zijn en ik weet ook dat, wanneer je een technische studie doet, je baankansen heel redelijk zijn. Dat wist ik ook voordat ik de studie koos, maar toch kies je voornamelijk omdat de studie je aanspreekt. Ik zie mijzelf absoluut geen tandarts worden, om maar eens wat te noemen.

Maar goed, het is erg laat, ik ben nu al een uurtje aan het schrijven, ik dwaal te vaak af, dus ik ga er een klein eindje aan breien. Met Katie Melua zachtjes op de achtergrond, geniet ik van de laatste tien minuutjes van de dag. Dat moet je vooral regelmatig doen, het leven is hardstikke lekker, als er af en toe maar een lekker muziekje op staat en je het gevoel hebt gedaan te hebben wat je moet doen. Dit was het dan, mijn eerste log, morgen ga ik het vieren met nóg een logje, na of voor m’n middagcolleges.

Truste!