De brief van Com·wonen werd, zoals zo vaak in deze situaties, door de bewoners met veel tegengeluid ontvangen. Waar een enkeling (misschien wel uit angst) besloot de karige tegemoetkoming in verhuisgelden aan te nemen en te verhuizen, is een aanzienlijke groep mensen in de betreffende woningen gebleven waar het was. Velen woonden al jaren op de Bree of Maarland en zagen het als hun roeping om dit prachtige stukje Rotterdam te beschermen tegen een eventuele sloop. Niemand zal ontkennen dat een aantal huizen het nodige onderhoud kan gebruiken, maar een groot deel van de huizen is nog lange tijd prima bewoonbaar, althans, dat vinden de bewoners. Com·wonen geeft aan dat de staat van het merendeel van de woningen dusdanig slecht is dat renoveren geen optie meer is.

Wie goed naar Com·wonen luistert, zal zich beseffen dat hier een organisatie spreekt die haar eigen doelstellingen uit het oog verloren is en nog slechts één doel voor ogen heeft: slopen. Wie goed op heeft gelet, ziet ook dat Com·wonen niet zal stoppen als het haar zin krijgt. Maar liefst 1400 woningen moeten plaats gaan maken voor duurdere nieuwbouw. Een korte rondleiding door de wijk is genoeg om je te beseffen dat dit niet het werk is van de organisatie die zij pretenderen te zijn. Te weten een organisatie die met haar huurders samenwerkt, een organisatie die betaalbare woningen levert, een organisatie die zorgdraagt voor een goede leefomgeving.

Nee. Dit is het werk van een organisatie die in een wereld waar zij te maken krijgt met complexe besluitvorming, keer op keer stukloopt op fundamentele stappen in het besluitvormingsproces. De doelstellingen zijn samen met de belangen van verschillende essentiële actoren overboord gegooid, van zorgvuldige analyse op basis van logisch gekozen criteria is geen sprake meer en tot overmaat van ramp vergrijpt Com·wonen zich inmiddels aan een schoolvoorbeeld van oogkleppenbeleid: het heeft een middel tot doel verheven. Centraal staat niet meer de leefkwaliteit in de wijk Vreewijk, maar de vraag die Com·wonen zich lijkt te stellen is nu hoe het zo snel mogelijk alle bewoners uit hun woning weet te verjagen en over kan gaan tot sloop.

De bewoners ogen, in tegenstelling tot wat deze tekst misschien doet vermoeden, overigens bepaald niet machteloos. Alles wordt in het werk gesteld om zo veel mogelijk in de publiciteit te treden. Met succes, want verschillende kamerleden hebben zich inmiddels gemengd in de discussie en inmiddels zijn zelfs kamervragen gesteld over het onderwerp. Mochten kamerleden Vietsch en Vroonhoven erin slagen Vreewijk te voorzien van een monumentale status, dan ligt de bal definitief weer bij Com·wonen. Dat zal de corporatie koste wat kost willen voorkomen, want in een dergelijke situatie kunnen de sloopplannen linea recta de prullenbak in. Hoewel gemeenten monumentale statussen niet altijd even serieus nemen (zie het voorbeeld van de fietsbrug in Nijmegen), heeft een woningcorporatie zich te schikken naar een dergelijk besluit.

Elke ervaren beleidsanalist zal Com·wonen daarom ook adviseren de sloophamer neer te leggen en bepaalde stappen voorafgaand aan het besluitvormingsproces over te doen. Of de fouten te herstellen zijn valt nog te bezien, maar wat de bewoners betreft heeft Com·wonen haar diepste dal al bereikt. Er is maar één weg en dat is omhoog. Com·wonen moet in overleg met de bewoners treden. Daarvoor is het nóóit te laat. Bewoners voelen zich niet serieus genomen door Com·wonen en voor de corporatie valt juist dáár de nodige goodwill te behalen. Als Com·wonen water bij de wijn doet, zijn de bewoners meer dan bereid om aan hun kant over concessies te praten. Maar bovenal moet Vreewijk blijven wat het is: een oase van rust in wereldstad Rotterdam.

Het blijkt echter niet zo goed gelopen te zijn als ik had verwacht. Sterker nog, de laatste paar wedstrijden vielen vies tegen. Tegen Willem II, Excelsior en Sparta mag je negen punten verwachten en die verwachtingen moeten plaats maken voor keiharde feiten en één schamel punt. Mijn vertrouwen in Been en in deze spelersgroep blijkt onterecht te zijn geweest. En daar moet je ook mee naar buiten durven treden, al zal Marco van Basten het niet met me eens zijn.

Maar ik blijf NEC-supporter en na afgelopen zaterdag met de enige goede wissel van de avond (Jupiler erin, Dommelsch eruit) in mijn hand flink genuild te hebben over de situatie, zal er zondag toch weer gevoetbald moeten worden. Ik hoop oprecht dat Been leest wat ik hier schrijf, want in tegenstelling tot de andere 12.500 hoofdcoaches in Nijmegen heb ik het natuurlijk wél bij het rechte eind.

Natuurlijk heeft NEC een goede spits nodig. Elke club heeft een goede spits nodig, laat dat duidelijk zijn. Ik ben alleen niet van mening dat daar de kern van het probleem ligt. Elke wedstrijd zie je opnieuw dat NEC tekort komt op het middenveld. Niet centraal in de spits. Het is namelijk helemaal niet zo dat NEC kans na kans mist. Het probleem van NEC ligt in de opbouw en de controle over het middenveld. Brett Holman schakelt de hele wedstrijd uitstekend om, daar ligt het probleem niet, hij staat alleen niet op de juiste positie opgesteld.

Mijn vraag aan Mario Been is dan ook: Waarom ga je niet uit van de kwaliteiten van je spelers, maar houd je zo krampachtig vast aan een systeem dat de ploeg niet ligt? Edgar Barreto, Ferne Snoyl en Saïd Boutahar zijn geen controlerende middenvelders. Dominique Kivuvu en Mark Otten zijn nog te licht om die rol op zich te nemen. De enige manier om dus grip op je tegenstander te krijgen is het middenveld te versterken. In de aanval kom je echt geen mannen tekort als je met een man minder gaat spelen. Sterker nog, ik denk dat je meer gebruik zult kunnen maken van de aanvallende capaciteiten van Niedzielan en Denneboom als je ze beide als centrale spitsen positioneert. Dan heb je Snoyl en Boutahar voor de linkshalf positie, Barreto en Kivuvu voor de rechtshalfpositie en Otten en Pothuizen centraal in de punt naar achter. Centraal in de punt naar voren kun je dan veel meer gebruik maken van de aanvallende kwaliteiten van Holman en Eagles. Dat Holman een steekpass in de benen heeft, weten we en dat Eagles z’n man voorbij kan, weten we ook. Je hebt er alleen weinig aan als ze moeten spelen op een positie die ze niet ligt.

Voor Lok was het een prachtige gewaarwording, toen hij zijn beloften aan de kant schoof en 4-4-2 ging spelen. De verdediging ging constanter en zekerder spelen en de aanvallers werden beter bereikt. Het voetbal werd dominanter en andere ploegen hadden moeite het spel te maken. Met Johan Neeskens hebben we nota bene Europees voetbal bereikt met een viermansmiddenveld. En ga me nu niet wijsmaken dat die selectie kwalitatief zo goed in elkaar stak. Met een beetje geluk en wat sterk keeperswerk kom je al een heel eind. Zelfs van Gaal kiest voor een 4-4-2 opstelling en AZ speelt zeer attractief en goed voetbal. Alles kan!

NEC is nu niet meer in de luxepositie dat ploegen zich aan ons moeten aanpassen. NEC moet hard knokken voor de punten en als ik heel eerlijk ben, zie ik op dit moment liever ouderwets, maar degelijk knokvoetbal dan mislukte hakjes, driehoekjes en balverlies rond de eigen zestien. Mario, maak nu niet dezelfde fout als van Basten en geef gewoon je fout toe, als zelfs ik kan toegeven dat ik geen gelijk heb, moet jij dat ook kunnen. Het Nijmeegse publiek zal je snel genoeg weer vergeven als er weer punten gepakt gaan worden. En dan, dat beloof ik je, gaan wij er weer met z’n allen achter staan om jullie ook door de moeilijkere wedstrijden heen te slepen!

Hans van Baalen van de VVD liet mij en met mij vele anderen van onze stoel vallen van verbazing met zijn reactie. Van Baalen gaf aan principieel tegen de doodstraf te zijn, maar voegde daar aan toe dat je er in “uitzonderingssituaties” niet onderuit komt. Wat een ongelooflijk domme en amateuristische reactie! Vertel mij eens, meneer van Baalen, hoe u letterlijk kunt zeggen dat dit “de enige juiste straf voor iemand die zoveel doden op zijn geweten heeft” is en dan toch nog principieel tégen de doodstraf kunt verklaren te zijn? Ik hoop oprecht dat de VVD deze verkiezingen niet meer dan 10 zetels krijgt, al is het alleen maar om u uit de Tweede Kamer te kunnen houden!

Onze huidige premier laat zich ook flink kennen door aan te geven het “een oordeel dat past bij het schrikbewind” te vinden. Maar, voegt meneer Balkenende er aan toe, “De doodstraf hoort eigenlijk niet”. Dus het oordeel “doodstraf” past bij het schrikbewind dat Saddam Hussein gevoerd heeft, maar de doodstraf hoort niet uitgesproken te worden. Waar zijn we dan in godsnaam mee bezig? Als je tegen de doodstraf bent, ben je dat toch ook in de meest extreme gevallen? Daar gaat het toch juist om? Het is toch een signaal waarmee je aangeeft je niet te hoeven verlagen tot het niveau van de dader? Ik hoopte dat wij in Nederland deze middeleeuwse praktijken toch achter ons zouden kunnen laten, maar blijkbaar voelt onze minister-president, net als van Baalen, toch dat de doodstraf te rechtvaardigen is.

Ik persoonlijk respecteer het oordeel. Dat spreekt wat mij betreft voor zich. Wie ben ik, als Westerling, om mij te gaan mengen in de rechtspraak van een land in het Midden-Oosten? Ik keur de doodstraf niet goed en vind dat hij in Nederland uiteraard nooit ingevoerd, laat staan uitgesproken mag worden, maar als het Iraaks strafrecht wél voorziet in een doodstraf, heb je dat te respecteren. Ook al is het in de vorm van verhanging. Het verbaast me niet dat de Verenigde Staten of de Verenigde Naties zich niet mengen in deze uitspraak, hoe mensonterend hij ook is. Wel onderstreept het wat mij betreft de onbetrouwbaarheid en hypocrisie van met name de Verenigde Staten, die blijkbaar menen zich slechts te moeten mengen in onacceptabele situaties wanneer het hun uitkomt. Niet dat ik vind dat ze opnieuw moeten ingrijpen, dat zou immers een vrij hypocriet standpunt zijn, gezien mijn eerdere commentaar.

De Spits stond voor het raam van zijn kantoortje. Hij keek naar het veld en zag de spelers langzaam over het veld draven. Ze keken naar de grond en af en toe voorzichtig naar de Coach. Op de kalender stond een rode cirkel om het getalletje tweeëntwintig. Wat zou hij graag meespelen. Nog één keer zijn naam horen scanderen door het stadion. Maar het was ijdele hoop, wist ook de Spits. Hij zag de spelers van het veld af lopen, naar de kleedkamers.

In de kleedkamer vertelde de Oude Middenvelder over zijn goal en de Wraak, maar het maakte weinig indruk. Vorig seizoen was de ploeg in eigen huis geklopt en de fans zouden de komende wedstrijd maar één uitkomst accepteren. Winst. De Goffert was al jaren een onneembare vesting voor de bovenbuurman, maar dit jaar was het misgegaan. Ze moesten winnen. Maar toch leek niet iedereen zich dat te beseffen.
“Rutger, Peter, Andrzej, Patrick. Jullie hebben al eens gescoord tegen Vitesse, als jullie fit zijn, sta je in de basis. Het publiek zal het niet vergeten zijn. Het duurt nog even, maar ik wil dat iedereen die speelt zich voor honderd procent inzet. Je kunt het je niet veroorloven om de kantjes er vanaf te lopen, want dan is het afgelopen. Nu douchen en morgen weer op tijd op de training zijn!”

“Gaat dat zo gemakkelijk, Coach?”
Het werd stil in de kleedkamer. Alle ogen waren gericht op de man in de deur. De Oude Middenvelder herkende hem. Het was de Spits.
“Er is meer nodig om de Derby te winnen dan het opstellen van een paar jongens die toevallig eens gescoord hebben. Heb je ze oude wedstrijden laten zien, Coach? Heb je ze verteld hoe belangrijk deze wedstrijd is voor de supporters? En heb je ze verteld dat deze wedstrijd niet verloren mag worden?”
“We hebben de tijd.”
“Als je dat nu zegt, heb je niet begrepen waar het deze wedstrijd om gaat. Supporters hebben niet de tijd. Op tweeëntwintig augustus duurt het nog maar twee maanden, op tweeëntwintig september nog maar één, op vijftien oktober nog maar een week en op eenentwintig oktober nog maar een dag. Op drieëntwintig oktober is het voorbij. Als er dan niet gewonnen is, is het seizoen verpest. Dan is het afgelopen met de mooie praatjes. Een verliespartij tegen Ajax uit is goed te praten, een verliespartij tegen Vitesse thuis is zelfmoord.”

De spelers waren stil. Ze luisterden naar de woorden van de Spits, in de ogen van sommigen was hij de Held. Ze keken naar de vluchtig rondschietende ogen van de Coach en de parels zweet op zijn voorhoofd.
“Als jij het zo goed weet, vertel me dan eens, hoe moeten we ons voorbereiden?”
De Spits sloot de deur en ging in het midden van de kleedkamer staan.
“Tweeëntwintig oktober is de dag waar het om draait. Vanaf vandaag denken jullie alleen nog maar aan die dag. Elke ochtend, wanneer je de voorbije dag wegstreept op je kalender, realiseer je je dat er nog een dag minder te gaan is. Elke dag en elke training staat in het teken van de Derby. Zorg dat je maar één ding wil; de 4 - 1 overwinning uit 2000 doen vergeten. Gebruik de energie van de supporters om de wedstrijd naar je hand te zetten en geniet van de vreugde na de wedstrijd. Zo vaak is de Derby de wedstrijd geweest waarin NEC eindelijk begon te voetballen. Laat dat ook dit jaar gebeuren! Overtuig Nijmegen van jullie kwaliteiten. De naam Hristov zal nooit meer vergeten worden, na zijn hattrick. Wie is de volgende? Jij, Brett? Of jij misschien, Christopher? Zorg dat je niets liever wilt dan scoren en winnen!”

Het was muisstil in de kleedkamer. De Oude Middenvelder probeerde te applaudiseren, maar niemand klapte mee. Tenslotte stond de Coach op.
“Okee jongens, naar de douche! Jullie beginnen te stinken!”
De spelers liepen met een grote boog om de Spits heen, die nog steeds midden in de kleedkamer stond. Niemand durfe hem aan te kijken, behalve de Oude Middenvelder, die de Spits een stevige tik op de schouders gaf. De Spits liep naar de deur en voelde een hand op zijn schouder. Het was de Zweed. In zijn handen had hij een shirt.
“Dit was jouw nummer, toch?”
De Spits keek naar het shirt. Het was inderdaad zijn nummer. Wat zou hij graag dat nummer nog éénmaal op zijn rug hebben staan. Nog éénmaal de Derby spelen. Nog éénmaal de Goffert op zijn kop zetten.
“Ja, dit was mijn nummer. Het brengt geluk.”

Boven aangekomen gaf Kees de fles met het vergeelde etiket aan zijn kreupele en onontkenbaar domme vrouw die, zoals haar vrienden meerdere keren per avond vermeldden, absoluut de lelijkste van het stel was. Ria pakte een schaar, knipte de fles open en schonk de wijn in de ijsvormpjes die Kees inmiddels klaar had gezet. Kees sloot de vormpjes en legde ze in de vriezer.
“Zo,” zei Ria, “Hebben die kutkoters niks meer te zeike!”
“Zullen we dan maar effe naar de super? Ik mot echt wat vreten,” zei Kees, waarop Ria de bezemsteel uit de kast nam en haar man, zoals ze zelf, zo zei Kees, zo mooi kon zeggen, aan gort trimde.
“Waarom doe je dat nou weer, lieve schat? Ik wil alleen maar vreten!”
“Oh, zeg dat dan effe, ik dacht dat je weer aan het kankeren was!”

Het behoeft geen uitleg dat de door pus, haren en wratten bemoeilijkte werkzaamheid van Ria’s beide oren dit huwelijk al vaker tot last waren geweest, maar de ongekende liefde van Kees voor Ria maakte twijfel over de standhouding van de verbintenis onmogelijk. Kees was afhankelijk van Ria, kon niet meer leven zonder haar, want hoewel haar oren niet meer naar behoren functioneerden en haar afschuwelijke aanblik hem meerdere malen per dag in huilen deed uitbarsten, had hij nooit een leven gekend zonder Ria. Ze waren al samen sinds Kees zich kon herinneren, maar Kees herinnerde zich niet zo veel meer.

Een tripje naar de supermarkt duurde lang. Heel lang. Kees had een jaar geleden de auto kapot gereden tegen de voorgevel van de nabijgelegen basisschool, waarna Ria door de glassplinters in haar bovenbeen steeds regelmatiger de controle verloor over haar loopgedrag. Het was een aandoenlijk en op hetzelfde moment belachelijk gezicht, wanneer Ria zich probeerde voort te bewegen. De twee hadden geen geld meer voor een nieuwe auto. Al enige tijd was de verkoop van plaatjes van Ria op het internet gestagneerd en de kinderen waren ook op. Daarom liepen ze. Het ging zo langzaam dat het regelmatig voorkwam dat het enigszins vieze stel voor een gesloten deur kwam te staan, wat onherroepelijk leidde tot grote ergernis bij zowel Kees als Ria.

Vandaag hadden ze geluk, hoewel de winkel inderdaad opnieuw dicht was vóórdat Ria en Kees de voordeur bereikten (in dit geval waren ze zelfs op honderd meter afstand gekomen voordat de deuren sloten), vond Ria tijdens opnieuw een levensgevaarlijke valpartij een muntje op straat. Wat het muntje waard was, wisten ze natuurlijk niet, van euro’s hadden ze immers weinig kaas gegeten, maar het zou ongetwijfeld een feestmaal op tafel kunnen brengen. Helaas zou dat feestmaal morgen pas komen.

Thuis aangekomen stond de familie al te wachten. Het was al laat, maar dat mocht de stemming niet drukken.
“Zijn jullie daar eindelijk, stelletje reetmongolen? We staan al twee uur te wachte!”
“Wie zijn daar, Ria?”
“Hou je bek, Kees, we gaan naar binnen!”
Kees liet de hem onbekende figuren het huis in en gaf de meegekomen kinderen ieder een ijsje.
“Rood of wit?”

Nadat de onbeschoft behandelde visite huiswaarts was gekeerd, stelde Kees voor naar bed te gaan, waarop Ria hem een klap verkocht. Kees betaalde echter niet en kon zien dat ze moe was, waarop hij Ria de trap op rolde. Onder het ondergescheten dekbed snurkte de oerlelijke vrouw dat het een lieve lust was en genoot Kees van het geluid en de stank van zijn vrouw en ongetwijfeld ook van zijn rechterhand.

Beste Marco,

Allereerst wil ik je graag bedanken. Het selectiebeleid is de afgelopen jaren nog nooit zo goed geweest als onder jouw bewind. Natúúrlijk horen idioten als van Nistelrooij, Davids en Seedorf niet in Oranje thuis. En van Bommel is al helemáál een lachertje! Ik kan het alleen maar toejuichen dat grandioze spelers als Timmer, Jaliens, Heitinga, Mathijsen, Landzaat en Vennegoor geselecteerd worden, al vraag ik me oprecht af waar Maduro is gebleven.

Vervolgens wil ik je feliciteren. In mijn jaren in het voetbal heb ik lange tijd niet meer zulk een tactisch genie langs zien komen in het voetbal. Sneijder als controlerende middenvelder en spelverdeler? Ik had er nooit op kunnen komen! Edgar Davids kan dat toch helemaal niet? Ik vraag me oprecht af wat Nederland nu te zeuren heeft. En natuurlijk moet van Nistelrooij niet zulke kritiek hebben. Het kan toch niet zo zijn dat als je topscoorder bent van de Premier League of bij Real Madrid speelt, je ook nog aanvoer vanaf de vleugels nodig hebt? Als je zo goed bent, maak je zelfs doelpunten zonder bal!

Niets dan lof over het selectiebeleid en de tactieken, ik zou het nooit beter kunnen! Ga zo door, dan redden jullie het wel!

Met vriendelijke groet,

Joachim Löw
Bondscoach “Die Mannschaft”

In Nederland zul je altijd een bepaalde groep overwegend xenofobische mensen houden, die moeite hebben met het feit dat immigranten een ander taaltje of kleurtje hebben en eventueel iets anders geloven. Niet iets om je bij neer te leggen, wat mij betreft, maar wel een zeker gegeven dat je nooit helemaal kunt terugdringen. Het publieke debat is sinds de periode rond de aanslagen op de torens van het World Trade Center en de moord op Pim Fortuyn en Theo van Gogh steeds meer verschoven naar een debat over de Islam, over extremisme en over internationale zowel als nationale segregatie tussen de Westerse wereld en de Islamitische gebieden. Die verschuiving van het nationale en internationale debat heeft wat mij betreft weinig te maken met integratie en veel meer met terrorismedreiging en onderlinge verhoudingen tussen landen. De ware discussie over integratie hoort op een geheel ander vlak plaats te vinden.

Waar het om gaat zijn de causale relaties tussen de mate van integratie, de mate van opleiding, de werkgelegenheid (en daarmee samenhangend de werkeloosheid) en criminaliteitscijfers binnen de groepen allochtone Nederlanders en eventueel ook de groepen autochtone Nederlanders. Een belangrijke factor is en blijft de taalbeheersing van deze mensen. Het krijgen van een baan in een bepaald land wordt nu eenmaal moeilijker als je de taal niet spreekt. Dat zal niet voor elke branche gelden, over het algemeen kun je die regel echter wel stellen. De problemen die dit fenomeen met zich meebrengt, zijn duidelijk. Mensen die geen (fatsoenlijke) baan kunnen krijgen, zullen afgeven op de maatschappij en zijn vatbaarder voor criminaliteit. Zeker als deze mensen ook een lagere mate van opleiding hebben. Daarnaast brengt het een zekere mate van fysieke segregatie met zich mee, door de lagere levensstandaard. Inmenging in de samenleving wordt zo steeds moeilijker.

Wat mij betreft ligt de oplossing ook niet zozeer in simpel voorgestelde integratiemodellen, met integratietoetsen en het inlezen in Nederland. Er zijn efficiëntere integratiemodellen te bedenken die buiten uiterst effectief te zijn ook weinig tot niets hoeven te kosten. Het lastigste is misschien nog de toepassing.

Eén manier om de taal te leren en ook te begrijpen hoe de Nederlandse maatschappij en cultuur in elkaar steken is onderwijs. Jonge Nederlanders, autochtoon of allochtoon, worden verplicht naar school te gaan, dus via het huidige onderwijssysteem kan een hoop bereikt worden. Zowel autochtone als allochtone jongeren moeten zich een behoorlijke hoeveelheid Nederlandse geschiedenis, taalbeheersing en maatschappijleer eigen maken. En laten dat nu de voornaamste punten van integratie zijn, volgens onze regering. Over de jongeren hoef je je in dat opzicht ook minder zorgen te maken. Ze krijgen een hoop waarden en normen mee op school en hoewel het zeer zeker normaal is je op de middelbare school een klein beetje te misdragen, zal het gedrag van deze jongeren overwegend goed zijn. Er worden op de middelbare school eerlijke kansen geboden, iedereen maakt een goede kans zich te profileren op elk mogelijk niveau en zodoende kansen te pakken en eventueel te creëren. Natuurlijk brengt onderwijs en de onderwijscultuur bepaalde problemen met zich mee, maar daar hebben we het een andere keer wel over.

Grotere problemen spelen zich af waar mensen niet (meer) op school zitten en toch (met name) een taalachterstand hebben. Natuurlijk kun je ze terugsturen naar school, naar de bekende inburgeringscursus. Ik vraag me echter af hoe effectief dat is. Wat wel effectief is gebleken is het bieden van voldoende werkgelegenheid. Mensen worden bij veel beroepen gedwongen zich de taal eigen te maken, omdat ze het anders niet redden. Al doende leert men de taal beter te beheersen. Daar zie ik kansen en mogelijkheden. Er komt brood op de plank, er wordt gewerkt aan de integratie en dat verkleint het gat tussen allochtoon en autochtoon ook aanzienlijk. Ik suggereer niet dat Nederland aan positieve discriminatie moet doen. Allochtoon en autochtoon behoren even veel kans te hebben op een baan. In de praktijk zal dat echter wél neer moeten komen op het stimuleren van het zoeken naar werk. Om werkeloosheid onder Nederlanders terug te dringen, zal een deel van de Nederlandse bevolking ook een duwtje in de rug nodig hebben.

Nu Nederland integratie-moe is, zullen er knopen doorgehakt moeten worden. Handreiking en tegelijkertijd het afdwingen van participatie in de genoemde basisonderdelen van integratie (onderwijs en arbeid) kunnen ruimte bieden om de kloof tussen allochtoon en autochtoon te verkleinen en zodoende de moeilijke onderlinge sfeer te verbeteren. Het is nu zaak om zo snel mogelijk tot een oplossing te komen en daar dan ook van te leren.

Na zijn ontslag als minister van Bestuurlijke vernieuwing en Koninkrijksrelaties werd hij dan tóch gekozen als lijsttrekker voor D’66. Persoonlijk weet ik niet zeker of ik daar blij mee moet zijn. Hoewel D’66 door hun standpunten over democratie nooit écht mijn partij zou worden, ligt de partij op veel vlakken toch zeker wel in mijn straatje. Hoewel ik Lousewies van der Laan een matig debater vind en weinig uitstraling vind hebben, moet ik zeggen dat ze het als fractievoorzitter van D’66 niet eens zo slecht heeft gedaan.

Binnen D’66 lopen toch veel goede politici rond. Politici met verstand van zaken, die rationeel kunnen denken en staan voor hun principes. Daar houd ik van. Neem bijvoorbeeld Sophie in ’t Veld, lid van de fractie van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa in het Europees Parlement. Wat mij betreft een belangrijk gezicht in sociaal-liberaal Europa. Iemand met verschrikkelijk veel kijk op het hoe en waarom in Europa. Iemand die gemotiveerd, nee, zelfs gepassioneerd is over politiek en dan met name Europa. Dat soort mensen heeft D’66 nodig!

Boris van der Ham is een andere naam die mij te binnen schiet. Een vriendelijke man met een goede uitstraling die wat mij betreft goed voor zijn eigen mening opkomt. Niet mijn absolute favoriet in de Tweede Kamer, maar ook voor hem geldt simpelweg dat hij die democratisering achter zich moet laten. Hij is een uitstekend politicus, dat heeft hij wat mij betreft wel bewezen. Ik ben het alleen niet altijd helemaal met hem eens. Maar dat zou ook een unicum zijn.

Ik plaats dit artikeltje onder Nieuws en dat doe ik niet voor niets. Lousewies van der Laan, Ursie Lambrechts en Boris Dittrich hebben besloten de Tweede Kamer na 22 november te verlaten. Wat mij betreft een goede zet. Niet omdat ik vind dat de drie geen belangrijke mensen waren voor D’66, maar omdat ze hiermee eigenlijk vertrouwen uitspreken in Alexander Pechtold. Ze geven hem de ruimte de partij te leiden en ik hoop oprecht dat hij het waar kan maken. Ik vind D’66 nog één van de weinige mooie partijen, hoewel ze erg vaak als zondebok hebben gefungeerd.

Het was een tijd die in het geheel niet onbewogen was. Het kabinet is gevallen en heeft zich op wonderbaarlijk lelijke wijze weer weten te herstellen; bondscoach Marco van Basten gaf zichzelf een zeven na de complete wanvertoning op het WK in ons buurland; Ayaan Hirsi Ali legde de ware aard van een aantal mensen bij de VVD bloot; we hebben bijna allemaal de dag van het beest overleefd; Foppe de Haan laat zien wél te weten hoe het moet; het Offshore Windpark is eindelijk een feit; de Nijmeegse Vierdaagse is de Nijmeegse Dag geworden; Mark Rutte is gekozen tot de nieuwe frontman van de VVD; we zijn eindelijk van Silvio Berlusconi af en eigenlijk is dat maar een fractie van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden.

Op een aantal zaken wil ik later nog wel terug gaan komen. Het WK is natuurlijk de allerbelangrijkste issue, maar de val van het kabinet, de kwestie Hirsi Ali en de Nijmeegse Vierdaagse wil ik ook de revue gaan laten passeren in de komende weken. Ongetwijfeld gaan zich ook nog andere ontwikkelingen voordoen, die ik met veel plezier ga verwerken tot een korte of lange editorial.

Actualiteit .Net gaat er ook iets anders uit zien. Niet alleen zal het hier gaan over mijn visie op de hedendaagse politiek en maatschappelijke situatie, ook zal ik proberen hier nieuws te plaatsen zogauw ik interessant of opvallend nieuws tegenkom. Ik zal bovendien proberen in te gaan op mijn muzikale ervaringen. Onderwerpen genoeg dus!

Ik hoop natuurlijk dat ik de tijd weet te vinden om nu wel regelmatig grote en kleine stukken te schrijven en ik hoop ook dat u de weg naar mijn weblog goed weet te vinden.

Ik ben erg verheugd u te kunnen meedelen dat ik de software achter ons weblog zodanig heb weten te verbeteren dat we hopelijk alle spam voortaan uit ons systeem kunnen houden. Ik heb hiervoor wel een aantal concessies moeten doen. Zo zijn trackbacks niet meer mogelijk en moet u geregistreerd zijn om commentaar te kunnen geven.

Binnenkort zal ik waarschijnlijk gaan werken aan een nieuw design, de oude artikelen opnieuw plaatsen (helaas zonder commentaar) en de opzet van de website gaan heroverwegen. Ook ben ik op zoek naar een taalvaardige, politiek geëngageerde schrijver om dit discussiepunt veelzijdiger te maken. Maar goed, dat is allemaal van later zorg.

Ik wens u veel plezier op mijn vernieuwde website en ik hoop dat ik u in de toekomst vaker mag verwelkomen. Schroom ook vooral niet om een account aan te maken. U hoeft geen persoonlijke gegevens te publiceren om te kunnen reageren.